Presented in this BLOG are some movie songs composed in the same RAGA, which will help getting an idea of how a raga sounds. It is aimed at providing an introduction to CARNATIC MUSIC.
Let us today listen to a vintage classic by an unlikely singer:
Kannodu kannai ragasiyam pesi from Madana Mohini. Sung by K.V. Mahadevan & P. Leela. Lyrics by M.P. Sivan. Music by KVM.
It is only the audio that is available in the net, thankfully, for I am certain that video would be far from appealing!
Madhana Mohini (1953/ Liberty Pictures) was produced by M.L. Pathi. It starred an obscure actress of the 50s called C.R. Rajakumari in a dual role and Narasimha Bharathi as the hero. I recall seeing it on DD- it was a long-drawn meandering tale, a tedious amalgam of mythology, sorcery and romance. Shoddy editing, amateurish acting, and a screenplay that displayed an appalling indifference to logic compounded the woes of this misadventure, and the proceedings unwittingly ended up in a comical farce. And I would have given up on it too, had I not been riveted by its enchanting songs, and the knowledge that I was watching a slice of Tamil Film Music history.
Madana Mohini had songs in abundance, and there were at least 2-3 more songs than these 11 that I managed to gather over the years:
Vaana veedhi mele vilaiyaadum vennilave- P. Leela
Aanum pennum aasai vechu - A.P. Komala
UnmaikkE ulagil uyarvu thaazh illaiye (enne ikkaala maatram)- KVM
Aadhi mudhalaanava- A.P. Komala & N.L. Ganasaraswathi
Ko ko ko kokkarakko, kozhiyinna kozhi thaan- A.M. Appadurai
Pombalaithaan endru ennavendaam- A.P. Komala
Ilam kandrupole illam thullugindren- Jikki
Vaazhiya senthamizh thaaye- KVM
Agara mudhala (Ega uruvaam marundhu)- K.R. Lakshmi
Peru sollum peru sollum- KVM & Kasturi
Kannodu kannaai ragasiyam pesi- KVM & P. Leela
* * * *
The lyrics for the songs were by M.P. Sivan. Madhilakathuveedu Paramasivan Nair’s (M. P. Sivan) love for Tamil and theater made him leave his native Palaghat and join the famed Madurai Bala Gana Sabha. His proficiency in the language and his mastery over the Harmonium gradually earned him a revered position as a writer, lyricist, music composer and teacher in that celebrated institution. His foray into Tamil film music was short-lived- he wrote lyrics for a few films in the 50s, and a few devotional songs.
One of the reasons that Madana Mohini remains a piece of Tamil film music history, is that it was with this album that Thiruvanandapuram Kesavapillai Pugazhendhi joined KVM’s ensemble, and all of KVM’s subsequent films’ titles, till the very end, proclaimed: “Isai: KVM; Udhavi: TKP’’. An enduring and endearing association that, perhaps, has no parallel anywhere. And the credit for introducing TKP to KVM goes to M.P. Sivan. He was TKP’s Guru in Madurai Bala Gana Sabha, and the teacher and student shared a rare rapport. And when Sivan got an opportunity to write the lyrics (and the dialogues as well) for Madana Mohini, he pulled in TKP, who had been working with C.N. Pandurangan for a short while. Sivan’s warm recommendation, and TKP’s unquestioned talents, of course, fetched TKP a permanent place in KVM’s troupe.
* * * *
The other justification, for Madana Mohini’s place of pride among the landmark albums of Tamil cinema is KVM singing (for the first time) 4 of its songs. A journalist friend once told me that P. Leela, while reminiscing on Madana Mohini, said that KVM was a reluctant singer- it was because the singer who was to have rendered the songs failed to turn up for the recording, that KVM was coaxed into rendering them himself. P. Leela added that it was her fortune to have bagged an opportunity of a lifetime of singing a duet with KVM.
With a lovely Shanmugapriya opening, the song seems a scintillating precursor to S.V.Venkataraman’s Nenjil kudiyirukkum. We realize what we have missed…with a voice that seems to be a perfect blend of V.N. Sundram’s classy, carefully honed tone and Tiruchi Loganathan’s resonant, rich timbre, KVM could have been a much sought after singer, had he willed. To our misfortune, he deemed it more appropriate to restrict himself to composing music.
However, the few songs that he did sing remain with us, as a wistful window to the enchantment that could have been---the poignant resignation to the quirky twists of fate that cloaks his ‘Enne ikaalam maatram’ (Madana Mohini), the rollicking ride that KVM, along with Ratnamala, takes us for, crooning ‘ Lovukku lovukku love, Kissukku kissukku kiss! ’ (Naalvar), the joyous repartees that embellish KVM and K. Rani’s ‘abaraatham roobai aimbadhu’ (Naalvar), the ruminating, philosophical mien that KVM adopts, when, accompanied by A. Aandal, he sermonizes, ‘Vaazhvin kadamaiyai marandhu nee vaazhathe’ (KVM’s brugha-laden viruthams in this song are singularly spellbinding essays; from the film Nalla Kaalam). And as far as I can recall, KVM did sing for another MD- the forgotten M.S. Gnanamani was the composer who was picked for this rare favor- in the film Ulagam (1953/Society Pictures) for which Gnanamani composed 15 songs, KVM and N.L. Ganasaraswathi sang a delightful duet ‘kaadhalinaal ulagame inbamadhE’.
* * * *
June 21st marked the annual summer solstice: the longest day in the year. Solstice, from Latin, means when ‘the sun stands still’ (sol- sun, sistit-stands). In the annals of Tamil film music too, June 21st marks a solemn memory—for it was on that day 15 years back that Tamil film music seemed to stand still, mourning an irredeemable loss, that of the beloved doyen, 'Thirai Isai Thilagam' Krishnankoyil Venkatachalam Mahadevan.
However, the magic of his music will still continue to cast its spell on generations of listeners, and will continue to be cherished with reverence.
P. Bhanumathi, Gemini Ganesh, K. R. Ramasami, T. S. Balaiah, M. N. Rajam, V. K. Ramasami, K. Sarangapani, C. K. Saraswathi and M. S. S. Bhagyam
A tale of adventures Sadaram
Since the early decades of the 20th Century, “Sadarame” (Kannada) was a popular stage play. It’s about an enterprising, gutsy woman who has many adventures but emerges successful, and a prince who falls in love with her. It was adapted in Kannada by stage and screen pioneer Gubbi Veeranna from a little-known Marathi play, ‘Mitra’, written by Shirish Athwale. One of the characters in the play, an enterprising thief with a roving eye named ‘Pucca Kalla’, became a legend in Kannada theatre and screen with the role being played by Veeranna himself.
“Sadarame” was brought to the screen in 1935 in which the singing star of yesteryear K. Aswathamma was introduced in the lead role and Veeranna played Pucca Kalla. Directed by Raja Chandrasekhar, it was a super hit. Not surprisingly, Veeranna produced it again in 1956 with Sowcar Janaki in the title role, Kalyankumar as the prince and himself in the same role as Pucca Kalla though he was not so young.
K. Subramanyam produced a Tamil version in 1935, calling it “Naveena Sadaram”, with his star wife S. D. Subbulakshmi in the title role. It was in this film that Papanasam Sivan composed the music, wrote the lyrics and sang it off screen as a prayer, with his nephew S.S. Mani, the now popular song in the Carnatic music world, ‘Maa Ramanan Uma Ramanan...’ Sadly no gramophone record of the song was made. However, Subramanyam and Sivan used the song in Seva Sadanam, sung by MS, making it an immortal melody.
Then came the 1956 version produced by V. C. Subbaraman with Gemini Ganesh and P. Bhanumathi in the lead. K. R. Ramasami played Pucca Kalla. Bhanumathi in the title role acquitted herself excellently in her exuberant flamboyant style. During her adventures, she dons a male garb and saves a princess (M. N. Rajam) who makes him (her!) the army chief and also falls in love and marries! The interesting story has many turns, giving Bhanumathi ample scope to display her enormous talent.
In the end, the hero (GG) accepts both women as his wives!
The film had good music by G. Ramanathan and lyrics by Thanjai Ramaiah Das and A. Maruthakasi. Songs such as ‘Ninainthu ninainthu nenjam…’ (T. M. Soundararajan), ‘Rajathi kanney rajathi...’ (Ramasami, the song has some novel lines like ‘vun raapthavukellam ingey jaapthavum pottachi...!’) and ‘Azhagu bramhacharee...vaarum ayya Bhishmacharee’ (Jamuna Rani) became popular. Some of the lyrics were written in slang Tamil which went down well with a certain section of the moviegoers.
However, Sadaram did not fare well as expected. Ramasami, a fine singing star known for his impeccable dialogue delivery, seemed miscast. The lead pair was, however, a plus point.
Remembered for Bhanumathi’s excellent performance, Gemini Ganesh’s romantic presence and tuneful music.
Sivaji Ganesan, T. S. Balaiah, Lalitha, Padmini, Ragini, P. B. Rangachari, C. K. Saraswathi, M.S.S. Bhagyam and T. N. Sivathanu
Thookku Thookki was a popular folk tale and stage play. It was brought to the screen in 1935 by the famous Madurai-based Rayal Talkie Distributors with the movie pioneer R. Prakash directing it and handling the camera.
Noted star of that era C.V.V. Panthulu played the title role with K. T. Rukmini in the female lead. K. N. Kamalam and ‘Clown' Sundaram formed part of the cast. R. M. Krishnaswami (RMK), a young, talented camera assistant, was working with Prakash. This film was embedded in his mind. He turned producer in the 1950s with his Aruna Films and made his directorial debut with Rajambal. He took up Thookku Thookki as his next production, which turned out to be the biggest success of his career.
The tale was all about five maxims — 1. A father cares only for the riches earned by his son; 2. Only a mother stands by the son through thick and thin; 3. A sister values her brother only for the gifts he brings her; 4. A wife should never be relied on for she will even murder her husband; and 5. A friend in need is always a friend indeed. A prince (Sivaji Ganesan) listens to the maxims in a religious discourse and sets out to prove them wrong. He undergoes several adventures and finds more than a grain of truth in the maxims.
Sivaji as the hero came up with a fine performance, while T.S. Balaiah in the role of a North Indian Seth was superb. The scenes featuring Balaiah speaking Sowcarpet Tamil with his mistress (Lalitha, the hero's wife) were great.
What elevated this film to great success was its scintillating music composed by G. Ramanathan. The lyrics were by A. Marudhakasi, Thanjai Ramaiah Das and Udumalai Narayana Kavi.
An interesting back story about the song composing… Udumalai Narayana Kavi based in Coimbatore reached Madras by the Blue Mountain Express on the morning of the day scheduled for the song composing and recording. He was to leave by the same train from Central Station around eight in the night. In less than 12 hours, Narayana Kavi wrote five of the eight songs, which were composed immediately by G. Ramanathan, rehearsed by T. M. Soundararajan and others. An amazing feat of creativity, it vouches for the musical genius of G. Ramanathan, the poetic talent of Narayana Kavi and the captivating singing of TMS.
Many of the songs rendered by Soundararajan became popular and it was this film that laid the foundation for his glorious career. Female singers M. L. Vasanthakumari, M. S. Rajeswari, P. Leela and A. P. Komala also contributed to the richness of the music. Noted singer and actor V. N. Sundaram lent his voice to one of the songs along with TMS and others.
Remembered for: the impressive performance of Sivaji Ganesan and the songs rendered by TMS.
T.M. Soundararajan, M.R. Radha, B.S. Saroja, Sarada, Lakshmirajam, K.S. Angamuthu, Sethupathi, N. S. Kolappan, Kumari Vimala, ‘Baby’ Dakshayani, R.S. Manohar (credited as R. Manohar!), ‘Ennatthey’ Kannaiah
Devotional movies (Bhakthi Padangal in Tamil ) was a popular genre in Tamil Cinema in the early 1930s. Many such movies turned out to be box office hits and the trend lasted till about the 1950s when the Dravidian political outlook with its tinge of atheism began to make inroads into the Tamil ethos.
The familiar tale of Arunagirinathar had been made into a film twice in 1937 and was produced for the third time in 1964 after nearly three decades by noted filmmaker Ramanna for Baba Art Productions. It featured the brilliant playback singer T.M. Soundararajan as the saint and the multilingual star B.S. Saroja as his sister Aadi who offers herself to him when no other woman would because of the incurable diseases he had as a consequence of his depraved lifestyle.
This shocks him to the core and changes his outlook. He attempts suicide by jumping off a temple tower when Lord Muruga disguised as a Brahmin saves him, shows him the path of devotion and initiates him to compose the Thiruppugazh, an anthology of songs dedicated to Lord Muruga.
The first offering begins with ‘Muthai Tharu.’ This hymn with tongue-twisting lyrics in Tamil is difficult even to read at leisure and TMS created history by recording it in a single ‘take’! Composed in raga Shanmughapriya, the music directors were G. Ramanathan and T.R. Papa who were big names in those days.
Soundararajan recalls that the tune was composed by Papa, and before the recording he called on the religious savant Kripananda Variar who translated every word of the song and TMS had rehearsals for an entire day before he recorded it. An amazing performance indeed and, not surprisingly, the song is one of the immortal melodies of Tamil Cinema. Sarada, the multilingual actor, played his wife and M.R. Radha and R.S. Manohar (credited as R. Manohar in the titles) played two egoistic persons who face defeat at the hands of the saint. Lakshmirajam, a dancer-actor, played the vamp.
Remembered for: the brilliant music and in particular the hymn ‘Muthai Tharu…’ by Soundararajan.
குருவருளின் மகிமை சொல்லில் அடங்காதது. குருவானவர் மௌனத்தினால் மானஸ தீட்சையும், கண்களால் நயன தீட்சையும், திருவடியால் ஸ்பரிச தீட்சையும் தருகிறார் என்று ஆன்றோர்கள் கூறுவார்கள். மானஸ தீட்சையின் போது குருவாகவும், நயன தீட்சையின் போது தேசிகனாகவும், திருவடி தீட்சையின் போது ஆசார்யனாவாகும் விளங்குகிறார் என்றும் கூறுவது உண்டு. முத்தைப் போன்ற இந்த திருப்புகழில் சரவணபவன் அருணகிரிக்கு எல்லாமாகவும் இருக்கிறார், ‘முத்தைத்தரு’ என்ற சொல்லை உபதேசித்து, பின்னாளில் ‘வாக்குக்கோர் அருணகிரி’ என்று பெயரும் புகழும் நிலை பெறச் செய்யப் போகிறவர்.
இது ஒரு உபதேசத் திருப்புகழ் ஆதலால், சிவபெருமான் தனயனிடம் உபதேசம் பெற்ற நிகழ்வையே முதன் முதலாக பாடுகிறார். ‘உ’ பிரவண மந்திரத்தின் ஒரு எழுத்தின் காக்கும் எழுத்தாகும். ‘ம’ என்ற மெய்யெழுத்துடன் ‘உ’ என்ற பிரவண மந்திரத்தின் ஒரு பகுதியை இணத்து, உலகையெல்லாம் காக்கும் கடவுள் (பெருமாள்) என்று குறிப்பால் உணர்த்துகிறார். மேலும் ‘தாயின் சிறந்ததொரு கோயிலுமில்லை’ என்ற செம்மொழிக்கேற்ப ‘முத்தம்மை’ என்ற தன் தாயின் பெயரையும் வைத்து ஆரம்பிக்கிறார். காக்கும் கடவுள் ஆனதால், கிரியா சக்தியின் மகத்துவம் விளங்க வேண்டும். ஆகையால் கிரியா சக்தியான தெய்வயானை அம்மையின் சிறப்புடன் முன் மொழிகிறார் என்றும் சொல்லலாம்.
முத்தைப் போன்று ஒளிகின்ற அளவான பல்வரிசை தெரிய இள நகை புரியும் தெய்வயானை அம்மையின் தலைவனே, சக்தி வேலாயுதம் தாங்கிய சரவணபவனே, மோட்சமாகிய வீட்டை அடைய மூலமாகி விளங்கும் குருபரனே என்று அழைக்கப்படுகிறார் பாட்டின் அடி எடுத்துக் கொடுத்தவர்.
அழைப்பவர் வேறு யாருமல்ல. சூரியன், சந்திரன், அக்கினியை மூன்று கண்களாகக் கொண்ட முக்கட் பரமன்தான். பரமசிவனுக்கு சரவணபவன் சுருதியின் முற்பட்டதும் வேதங்கட்கும் முன்பானதாக இருக்கும் ஒன்றை உபதேசிக்கிறார். மந்திர உபதேசம் என்பது குருவுக்கும் சாதகனுக்கும் இடையே இரகசியமாக இருப்பதாகும். அதனால் பிரவணத்தைச் சுருதியின் முற்பட்டது என்கிறார் (மற்றவர்களால் கேட்க முடியாதது என்றும் அர்த்தம் கொள்ளலாம்) அப்பேற்பட்ட ஒரு கடவுளை புகழாதவர்களும் உண்டோ?. பிரமனும், விஷ்ணுவும், முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களும் கூட அடி பணிகின்றனர்.
அடுத்து வரும் சில அடிகளில் சூர ஸம்ஹாரத்தை லயமிக்க சந்தத்துடன் விவரிக்கிறார். சூரன் என்ற தத்துவம் இங்கே ஒர் உருவகம் மட்டுமே. கந்த புராணத்தில் மட்டுமில்லாது, பதினெண் புராணங்களிலும் பொதுவானதொரு அம்சம் தெய்வீக சக்தி அசுர சக்தியை வெல்வதுதான். அசுர சக்தி என்பது மனிதனை அவனிருக்கும் நிலையை விட கீழே கொண்டு செல்கிறது. அதை அழித்தால் மனிதன் தெய்வத் தன்மை அடைகிறான். இங்கு சூரன் என்ற அரக்கன் “நான்-எனது” என்ற மலங்களுக்குத் துணை செல்பவன். அவனைப் போன்ற அவுணகர்கள் நட்பு அற்றவர்கள். அன்பு என்றால் என்னது என்பதே தெரியாதவர்கள். க்ரௌஞ்ச மலையைப் போல் இறுகியவர்கள். உக்ர காளிக்கும், பேய்களுக்கும், கழுகளுக்கும் உணவாகப் போகிறவர்கள். அவர்களை அழித்தால்தான் மும்மலங்கள் நீங்கிய மனத்தில் இறைவனின் உபதேசம் என்கின்ற மந்திரம் மனத்தை தூய்மையாக்கி தெய்வம் குடி கொள்ள ஏற்ற இடமாக மாறும்.
அவுணர்களை போர் செய்து அழித்த முருகன் மாமனாகிய ஸ்ரீமன் நாராயாணனுக்கு மிகப்பிரியமானவன். ( மெச்சத்தகு பொருள்). திருமாலின் மூன்று அவதாரங்களை மூன்றே வரிகளில் மிக அழகாகக் கூறுகிறார்.
பத்துத்தலை தத்தக்கணை தொடு – இது ஒரு வில்லால் இராவணனை வதைத்த இராமவதாரம்: வட இந்தியர்களால் “மரியாதா புருஷோத்தம்” என்று மிக்க மரியாதையுடன் அழைக்கப் படும் இராமனை “ஒரு இல், ஒரு வில் ஒரு சொல்” உடையவன் என்று கம்பன் விளித்தார். அருணகிரிநாதரும் ‘கணைகள்’ என்றல்லாமல் கணை என்று குறிப்பிடுகிறார். அதாவது ஒரே கணையால் பத்துத் தலைகளையும் கொய்தவன் என்று பொருள்.
பட்டப்பகல் வட்டத்திகிரியில் இரவாக பத்தற்கிரதத்தைக் கடவிய - பகல் பொழுதை (சூரியனை) மறைத்து, இரவு ஆகச் செய்து, தன் பக்தனாகிய அருச்சுனனைக் காப்பாற்றி அவனுக்கு தேரையும் ஓட்டிய கிருஷ்ணாவதாரம். அந்த அவதாரம் செய்தவர் பச்சைபுயல் மரகத வண்ணனான கண்ணன். இது ஒரு உபதேசத் திருப்புகழ் என்பதற்கேற்ப கண்ணனின் அவதாரத்தைப் பாடுகையில், அருணகிரிநாதர் நமக்கு உணர்த்தும் (மிக ஆழமாகப் பொதிந்துள்ள) பொருளையும் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அந்த புருஷோத்தமன்‘பத்தற்கு’ (அர்ச்சுனனுக்கு) இரதத்தைக் கடவிய போதுதான் பகவத் கீதை என்னும் பரம உபதேசத்தையும் அருளினான். வேதத்தை மறை என்றும் கூறுவார்கள். கண்ணன் அர்ச்சுனனுக்கு உபநிடத்தின் சாரமான கீதையை எடுத்துக் கூறினான் என்பதை இந்த வரியில் வெளிப்படையாகக் கூறாமல் மறைத்துக் கூறியுள்ள அருணகிரிநாதரின் கவித்துவத்தை என்னவென்று சொல்வது.!
திருமாலின் திருமருகனாம் முருகன் அன்புடன் ‘என் பக்கம் ( பட்சத்துடன்) என்னை காத்து அருளும் நாளும் உளதோ?’ என இவ்வழகிய திருப்புகழை முடிக்கிறார்.
இவ்வழகிய திருப்புகழை நாம் வேறொரு கோணத்திலும் காணலாம். நினைந்து நினைந்து அகமகிழ வேண்டிய கருத்தாகும்.
கோயில்களில் எல்லாம், பிரதான கடவுளை விளிக்கும் பொழுது, தேவியின் பெயரை முதலில் சொல்லி அவளுடனுறை என்று தமிழிலோ அல்லது இன்னார் ஸமேத என்று ஸம்ஸ்க்ருதத்திலோ சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம். கேட்டிருக்கிறோம் என்ன, அதுதான் முறை, வழக்கமும் கூட. அருணகிரியார் இவ்வழக்கத்தை முறை பிறழாமல், “முத்தைத் தரு பத்தித் திருநகை அத்திக்கு இறையே” என்று, தெய்வயானை முன் வைத்து முருகனை அழைக்கிறார். அவள்தான் அவனுடைய சக்தி. அதாவது க்ரியா சக்தி.
மஹாவிஷ்ணுவின் கண்களிலிருந்து ஸுந்தரவல்லியுடன் தோன்றிய அமிர்தவல்லி, பெயருக்கேற்ப, அமுதமுண்ட தேவர்கள் உறையும் இந்த்ரலோகத்தில் இந்திரனாலும் அவனுடைய யானையாகிய ஐராவதத்தாலும் முறையாக வளர்க்கப் பட்டவள். அவள் தேவ கன்னிகை. ஆக, சூரப்த்மனால் தேவர்கள் பட்ட கொடுமையை பக்கத்திலிருந்து பார்த்தவள். அதே சமயம் அத்தை மகன் ரத்தினத்தின் (வேறு யார்? நம் முருகன் தான்) மீது ஆராத காதல் கொண்டாள். அரசிளங்குமரி அல்லவா? அவளுக்கென்று ஒரு கவுரவம் அல்லது PROTOCAL உண்டே! ஆகவே சட்டென்று தன் காதலை வெளியிட முடியவில்லை. அத்தையின் சிபாரிசால், வேலாயுத்தில் தன் சக்தியெல்லாம் திரட்டி அவனிடம் கொடுக்கச் செய்தாள். சூரனைக் கொல்வதற்கு திரையின் பின்னால் இருந்து கொண்டு அவனுக்கு கிரியா ஊக்கி ஆனாள். அவுணரை ஸம்ஹரித்த பின்னர் முறையாக, இந்திரனால் தாரை வாக்கப்பட்டு வேத மந்த்ர கோஷங்களுடன் ஊரறிய உலகறிய ஸுப்ரஹ்மண்யனுக்கு தர்மபத்தினியானாள். எங்கேயும் எதிலும் அவள் பேசி நாம் கண்டதில்லை, கேட்டதில்லை. வட்டார வழக்கில் சொல்வதென்றால், “ இந்த சிறுக்கி (சிறுவனுக்குப் பெண்பால்) அமுக்கமாக இருந்து, என்ன காரியம் பண்ணியது பாத்தீயகளா? அந்த ஆண்டிப் பயலையே வளைச்சு போட்டுகிடுச்சே” என்றுதான் கூற வேண்டும்.
ஹாஸ்யத்தை விட்டு மீண்டும் அருணகிரிக்கு வருவோம். முத்தைப் போன்ற பல்வரிசையில் நகையொளியை பரப்பும், அத்தி(யானை)யால் வளர்க்கப்பட்ட தேவயானையின் தலைவனே என்று முதலடியில் முருகனை அழைக்கிறார். யானை என்று சொல்லும்போதே அண்ணனான யானைமுகனையும் நாம் நினைவு கொள்கிறோம். எனினும் நம் ஒருமுனைப்பாடெல்லாம் தேவயானையிலேயே இருக்கிறது.
அவள் பல்வரிசை வெண்மையாக இருப்பது என்பது சத்வ குணத்தைக் குறிக்கிறது. முக்தியை விரும்பும் சாதகன் ஒருவன் மற்ற குணங்களை ஒழித்து சத்வகுணத்தில் நிலை கொள்ள வேண்டும்.
அவளுடை புன்முறுவல் பளீரென ஒளிவிடுகிறது. ஒளி உள்ள இடத்தில் இருளாகிய அஞ்ஞானத்திற்கு என்ன வேலை? ஆக, அவள் நம்மை சத்வகுணமுள்ளவர்களாக்கி அஞ்ஞானத்தை அகற்றுகிறாள் என்று கூறலாமா?
ஏனெனில், “முத்தைத் தரு பத்தித் திருநகை” என்பதற்கு முக்தியைத் தருவதான பக்தி நிறைந்த திருநகை என்றும் பொருள் கொள்ளலாம் அல்லவா? அப்படிப்பட்ட பக்தியை, அன்பை, காதலை நமக்கும் அருளும் திருநகை என்று கூட விரித்துக் கொள்ளலாம். இவ்வாறு நாங்கள் கூறவில்லை, ரா. கணபதி கூறுகிறார்.
